Column Tooske Ragas

column

Maar nog even wat anders..

Tooske Ragas, 43 jaar, moeder van 4 kinderen, getrouwd met Bastiaan Ragas, ambassadeur van War Child en al 20 jaar actief als presentatrice, dagvoorzitter, actrice, sinds haar deelname aan It Takes Two in 2017 als zangeres en ze was de eerste winnaar van het RTL programma Kroongetuige.

Periodiek laat zij haar licht schijnen op iets wat haar bezighoudt. Persoonlijke en niet persoonlijke onderwerpen, maar ook actuele en minder actuele zaken worden op haar kenmerkende manier in haar columns verwoord.

Column Tooske Ragas, januari 2018
 

Trage herhaling

Het is iets na twaalven. In de middag. Ik was net op school om Catoo op te halen maar die ging met een vriendinnetje mee. De wasmachine staat aan, de droger ook. Catoo d'r fiets staat nog op school, want haar sleutel is 'zomaar' afgebroken. Als ik straks boodschappen ga doen moet ik dus die fiets nog even in de auto gooien. Of Bas moet weten of, en zo ja waar, er nog een reservesleutel is. Maar Bas is voorlopig nog niet thuis. Die andere drie trouwens ook niet, want die zijn op vrijdag altijd pas later vrij. Ik heb het huis dus helemaal voor mij alleen. Onverwacht. Nou ben ik wel vaker alleen thuis, maar toch voelt het altijd anders wanneer het onverwacht is. Lekkerder.

En dus ben ik nu niet aan het lunchen met een stelletje luidruchtige 7-jarigen, maar lig ik met mijn computer op de bank puur gelukkig te googelen naar leuke plekken om deze zomer naartoe te gaan. Vorig jaar was onze wandeltocht door de alpen een groot succes bij iedereen, en ik hoop voor deze vakantie ook weer iets vinden dat we met elkaar kunnen 'beleven'.

Trage herhaling column

You may also like

Al surfend van de outback van Australië naar de watervallen van Vietnam (waarvan ik ook wel weet dat dat onbetaalbaar, te lang reizen, regenseizoen of allemaal tegelijk is, maar he, laat me even dromen), kom ik bij een mini docu over een paar nonnen in een klooster in Wolverhampton. Geen idee waarom dat ineens op mijn 'you may also like'  lijstje verschijnt, maar google zal vast weten wat goed voor me is. Google kent mij; misschien nog wel beter dan ik mezelf ken. Ik klik dus die docu aan en kijk naar 22 minuten very slow tv over 8 Britse nonnen. Normaal gesproken laten die dames niemand in hun leven toe, maar kennelijk mocht er toch ooit iemand met een camera achter hun kloostermuren om vast te leggen hoe deze vrouwen hun dagen doorbrengen en waarom. Ze bidden, koken, bewerken de tuin, (ver)maken hun kleren en lezen boeken. En dat alles bijna de hele dag in stilte. Om tot God te komen. Alle impulsen van de wereld, al het nieuws, alle onzin, brengen je niet tot jezelf, zeggen ze, maar juist verder van jezelf af. En van God. Om dat te voorkomen zijn ze het klooster ingetrokken. Weg van het wereldse bestaan. Weg van hun familie, weg van een relatie of gezin, muziek, dansen, restaurantjes, vakanties en ga zo maar door. Naar een leven van devotie. En trage herhaling. Waarin 'm nou juist de diepgang zit. Volgens hen.

Dank aan Google en de nonnen

Ik zou het niet kunnen, maar heel even, in deze gevonden uren op deze stille middag, denk ik te begrijpen hoe iemand tot zo'n besluit kan komen. De zon die door het raam schijnt, de snorrende kat naast mij, de stilte in mijn anders zelden stille huis, het heeft bijna iets religieus. We kunnen als mens oneindig op zoek gaan naar een volgend doel om te bereiken, de next thrill, de nog leukere zomervakantie, maar uiteindelijk zit 'm daarin natuurlijk niet het grote levensgeluk. Ik weet dat al jaren, maar dank, nonnen, voor deze plotselinge, onverwachte reminder. Dank, google, voor het aanbieden van deze film. Dank, Catoo, dat je met je vriendin mee wilde vanmiddag. En dank zon, dat je schijnt.

Devotie en trage herhaling. Misschien kun je ook wandelen in Wolverhampton. De kat slaapt ondertussen. Ik ook zo.

Tooske