Column Tooske Ragas

column

Maar nog even wat anders..

Tooske Ragas, 43 jaar, moeder van 4 kinderen, getrouwd met Bastiaan Ragas, ambassadeur van War Child en al 20 jaar actief als presentatrice, dagvoorzitter, actrice, sinds haar deelname aan It Takes Two in 2017 als zangeres en ze was de eerste winnaar van het RTL programma Kroongetuige.

Periodiek laat zij haar licht schijnen op iets wat haar bezighoudt. Persoonlijke en niet persoonlijke onderwerpen, maar ook actuele en minder actuele zaken worden op haar kenmerkende manier in haar columns verwoord.

Column Tooske Ragas, november 2017
 

Mamma is boos

Ik voel me niet lekker. Mijn spieren doen pijn, mijn hoofd doet pijn, ik ben moe, en daarbij vind ik alles en iedereen stom. En dat zeg ik ook. En dat laatste is nogal atypisch voor mij. Normaal gesproken ben ik niet zo'n conflicttype. Sterker nog, ik ben in principe totaal conflict mijdend. Brave ik had zo'n fijne, harmonieuze jeugd dat ik totaal geen ervaring heb met geruzie of geblaf. Er schreeuwde nooit iemand bij mij thuis; alles werd in redelijkheid besproken. Natuurlijk was ik het wel eens oneens met iets, maar de argumenten van mijn ouders waren altijd dusdanig dat ik de uitkomst misschien niet leuk vond, maar ergens ook nog wel kon begrijpen. Dat is geen grap. Dat meen ik. I know, ik ben uitgegroeid tot een soort levend poldermodel. Begripvol naar alles en iedereen. Ik weet hoe achterlijk het klinkt, maar ik ben dus zo'n vrouw die haar huis alvast voorpoetst voordat de schoonmaakster komt. Omdat het anders zielig is. Die nooit ergens om korting zal vragen. Omdat mijn polderbrein vindt dat je dat niet kan maken. Fooi daarentegen geef ik vaak en ruim, ook al zat er een halve pruik in de sushi. Want iedereen mag fouten maken, nietwaar?

 Tooske Ragas is boos

Mijn begrip is snel over als ik ziek ben

Nou, kennelijk dus niet wanneer ik ziek ben. Dan is het heel snel over met mijn begrip. Maar dan ook echt helemaal. Dan vind ik alleen nog maar dat iedereen dik vet rekening met mij moet houden en ik met niemand. Dus dan ruim ik ineens niet maar weer zelf het aanrecht op omdat alles er anders morgen nog staat en niemand daar kennelijk iets om geeft behalve ik. Nee, dan ga ik opeens net iets te hard roepen 'dat het hier geen hotel is en dat de rest van de mensheid er nou heel gauw voor moet zorgen dat dat aanrecht weer netjes wordt. En niet alleen de zooi in de afwasmachine, nee, ook een doek over de kookplaat. Zonder strepen! Daarom!'

"Goed zo Toosje"

De wrange grap is dat ik na zo'n uitbarsting meer van mezelf onder de indruk ben dan wie dan ook hier in huis. Mijn kids beginnen rustig aan dat aanrecht en mijn man glimlacht liefhebbend naar me. Hij zegt nog net niet 'goed zo Toosje', maar dat bedoelt 'ie wel. Mijn man is namelijk wel een 'compleet' mens, dus die kan naast aaien ook slaan, of onredelijk zijn. Ook als hij niet ziek is. Bij mij komen dat soort doodenge, onvoorspelbare eigenschappen pas naar boven bij een lichaamstemperatuur van boven de 37,5 graden. Ook best eng. Misschien nog wel veel enger.. Kennelijk borrelt er toch van alles in dat wandelende poldermodel.

Een schone keuken

Geen idee hoeveel bacillen er nog langs komen deze winter, maar laat ze allemaal mijn kant maar op waaien dan. Kan ik eens fijn aan mijn emotionele ontwikkeling gaan werken. En ja, waar mamma's temperatuur stijgt zal die in huize Ragas af en toe flink dalen. Nou en. Zoals ik al zei, ik voel me niet lekker, dus dat interesseert me niet. Jammer jongens, je komt er wel weer overheen. En ik heb de hele winter een schone keuken.

Tooske