Ik ben anders. Nou en!

Column Tooske Ragas, september 2017

Ik ben anders. Nou en!

Dat hele gender ding.., geen “Dames en heren” meer, ik vind het wat.
Mijn oudste broer Jan Pieter heeft Down. Toen 'ie een jaar of twaalf was en in de puberteit kwam liep hij keihard tegen zijn anders zijn aan. Het 'normale' pad dat wij, zijn broer en zus, waarschijnlijk zouden volgen was niet de weg die hij zou gaan. Niet studeren, niet trouwen, geen kinderen krijgen... Hij besefte dondersgoed dat zijn 'anders zijn' onmogelijkheden met zich mee bracht. En dat deed rete veel pijn.

Ik ben anders nou en column Tooske Ragas

Mijn broer Jan Pieter kwam 'anders'op deze wereld. Daar moet hij het mee doen.

Om hem door deze acceptatiefase heen te helpen maakte mijn moeder een button voor hem die hij dagelijks op zijn jas droeg. Als constante reminder voor hem (en de mensen om hem heen). 'Ik ben anders. Nou en!', stond erop. JP is ondertussen 48, niet afgestudeerd, niet getrouwd en kinderloos, maar over het algemeen gelukkig met zichzelf en het leven dat hij leeft. Als je het hem zou vragen zou hij liever geboren zijn zonder Down, maar zo was het niet. Hij kwam 'anders' op deze wereld. Daar moet hij het mee doen.

Mijn punt is; wat voor samenleving we ook met elkaar creëren, er zal altijd een meerderheid zijn die het uitgangspunt vormt voor wat wij als 'normaal' beschouwen. En op die norm zullen dus ook altijd uitzonderingen zijn. Of je nou Down hebt, een been mist, autistisch bent of geboren in een lichaam dat je niet zoveel zegt; zolang je de stroom niet volgt (of kunt volgen) zul je je eigen weg moeten vinden. Dat is vaak niet leuk, maar het is wel hoe het is. We kunnen die norm wel aanpassen, maar dan nog kunnen we er nooit voor zorgen dat daar geen uitzonderingen meer op zijn. Een nieuwe norm zorgt hooguit voor nieuwe, andere uitzonderingen. En dus kunnen we volgens mij beter in gesprek blijven met de mensen die het zwaar hebben in onze samenleving, dan krampachtig “Dames en heren” afschaffen. Dat laatste is namelijk een loze poging om niemand meer anders te laten zijn. Maar dat gaat nou eenmaal niet. Wat we wel kunnen doen is een omgeving scheppen waarin ook de 'anderen' zich veilig voelen. Wij, de middenmoot, moeten leren dat anders oké is.

Misschien moeten wij ook maar buttons gaan dragen “Zij zijn anders. Nou en!”

Dus, laten we ophouden met homo- en mongolengrappen. Geef je zoon een roze Barbie als 'ie dat wil. Dan kunnen we gewoon roze muisjes blijven strooien bij de geboorte van een dochter. Een empathische norm doet meer dan “Beste reizigers'.

                       Tooske

Volg Tooske Ragas op social media;   instagram   -   facebook   -   twitter
© 2017 RM